به گزارش ورزش سسی، در حالی که طی دو هفته اخیر اشتباهات داوری — حتی با وجود VAR — به ضرر تراکتور رقم خورده و صدای اعتراض مدیران و بازیکنان تیم را درآورده، اما واقعیت این است که مشکلات تراکتور تنها در داوری خلاصه نمیشود. آنچه این روزها در عملکرد سرخپوشان تبریزی دیده میشود، بیش از آنکه شبیه بازیهای رسمی و رقابتی باشد، رنگوبوی بازیهای تمرینی و تدارکاتی دارد؛ اتفاقی که ریشه آن بیش از هر چیز به شرایط چمن استادیوم یادگار امام (ره) و دور ماندن هواداران از تیم برمیگردد.
*وقتی بازی رسمی شبیه تمرین میشود
تراکتور در هفتههای اخیر مقابل استقلال خوزستان و ذوبآهن دو تساوی کسب کرده؛ نتایجی که بیشتر از اینکه محصول ضعف فنی باشد، نشان میدهد تیم در فضایی رقابتی قرار نگرفته و انگیزه و هیجان معمول بازیهای مهم را ندارد. زمین نامناسب یادگار امام باعث شده کیفیت فوتبال تراکتور افت کند و بازیکنان نیز از ترس مصدومیت و فشار بیش از حد، به سبک یک بازی تمرینی و برای حفظ سلامتی بازی کنند.
در چنین شرایطی نه سرعت بازی بالا میرود، نه انرژی لازم تزریق میشود و نه حتی تاکتیکها میتوانند به شکل کامل اجرا شوند. وقتی زمین اجازه فوتبال باکیفیت نمیدهد، بازی کاملاً شبیه «بازی تدارکاتی» میشود و نتیجه هم مشابه — تساویهای پیدرپی.
*وقتی هوادار نباشد، تراکتور هم تراکتور نیست
مشکل بزرگتر اما دوری هواداران از تیم است. یادگار امام همیشه قلعهی تیتیها بوده؛ جایی که حضور ۵۰ تا ۷۰ هزار هوادار، انرژی مضاعفی به بازیکنان میداد و بسیاری از تیمها هنوز قبل از ورود به زمین، خود را بازنده میدیدند.
اکنون اما با شرایط نابسامان چمن و عدم امکان حضور پرشور هواداران، تراکتور عملاً بخش مهمی از هویت خود را از دست میدهد. تیمی که با حمایت تماشاگر معنا پیدا میکرد، امروز بدون حضور گسترده هوادارانش، تفاوت محسوسی با تیمهای متوسط لیگ برتر مثل پیکان، ذوبآهن و گلگهر ندارد.
اگر تیتیها از تیم دور بمانند، چیزی از آن تراکتور همیشه خطرناک و پرهیجان باقی نخواهد ماند؛ این حقیقتی است که مدیران باشگاه و مسئولان استانی باید آن را جدی بگیرند.
*وظیفه مسئولان: حمایت فوری، نه وعده تکراری
مشکلات چمن یادگار امام بارها توسط چهرههای تیم از جمله سعید مظفریزاده، خداداد عزیزی، شجاع خلیلزاده و دیگر ستارهها مطرح شده و همگی خواستار اقدام فوری شدهاند. تراکتور مدافع عنوان قهرمانی لیگ برتر و نماینده ایران در لیگ نخبگان آسیاست؛ بنابراین طبیعی است که باید امکانات و استانداردهای در شأن یک تیم آسیایی داشته باشد.
اکنون بیش از هر زمانی، اتحاد مسئولان استان، هیأت فوتبال و ادارهکل ورزش و جوانان لازم است تا این مشکل را بهطور کامل برطرف کنند. تراکتور باید بدون دغدغه زمین، چمن، VAR و حوادث جانبی، تمرکز خود را روی سه جبهه لیگ، جام حذفی و لیگ نخبگان آسیا بگذارد.
باشد که تراکتور در حضور هزاران هوادار خود در زمین خاکی بازی کند بهتر است از آنکه در بهترین زمین بی هوادار بازی کند!
*کلام آخر
تراکتور برای بازگشت به همان تیم مدعی و قدرتمند، قبل از هر چیز به چمن استاندارد و بازگشت هوادارانش به سکوها نیاز دارد. اگر این دو اتفاق رخ ندهد، تیم در همان وضعیت فعلی — یعنی بازیهای کمهیجان شبیه مسابقات تمرینی — باقی خواهد ماند و تکرار افتخارات گذشته دشوارتر میشود.
