به گزارش ورزش سسی، سرانجام روزی فرا رسید که محمد عباسزاده کفشهایش را آویخت و به دوران حرفهای خود پایان داد؛ بازیکنی که فوتبال را تنها با پاهایش بازی نمیکرد و جنگندگی، تعصب و احساس را نیز به زمین مسابقه میآورد.
عباسزاده که سالهای مهمی از دوران بازی خود را با پیراهن نساجی مازندران سپری کرد، برای هواداران قائمشهری تنها یک مهاجم نبود؛ او نمادی از تعلق، وفاداری و عشق به پیراهنی بود که بارها برای آن جنگید، گل زد و شادی را به سکوهای ورزشگاه شهید وطنی هدیه کرد.
با این حال، بخش فراموشنشدنی دیگری از دوران حرفهای این مهاجم مازندرانی در تبریز و با پیراهن تراکتور رقم خورد. عباسزاده طی سه فصل حضور در جمع سرخپوشان آذربایجان، در ۸۴ مسابقه موفق به ثبت ۳۴ گل شد و نام خود را در میان گلزنان برجسته تاریخ باشگاه تراکتور قرار داد.
شماره ۳۳ محبوب پرشورها در روزهایی که تراکتور به گل و امید نیاز داشت، بارها دروازه حریفان را گشود. شادیهای پس از گل، مشتهای گرهکرده، جنگیدن تا آخرین ثانیه و احترام همیشگیاش به سکوها، از او چهرهای دوستداشتنی برای تیتیها ساخت؛ مهاجمی که اگرچه زاده مازندران بود، اما در تبریز نیز خانهای در قلب هواداران پیدا کرد.
عباسزاده با پیراهن تراکتور روزهای درخشان فراوانی را تجربه کرد و با گلهای حساس خود، بارها نامش را بر زبان هزاران هوادار جاری ساخت. شماره ۳۳ پرشورها در بسیاری از مسابقات دشوار، امید نخست خط حمله تراکتور بود و هر بار که توپ مقابل پای او قرار میگرفت، سکوها برای برخاستن و فریاد کشیدن آماده میشدند.
اکنون دیگر خبری از دویدنهای خستگیناپذیر او در خط حمله، ضربات تمامکننده و شادیهای پرشورش نخواهد بود؛ اما خاطره گلهای محمد عباسزاده با پیراهن تراکتور و نساجی، برای سالها در ذهن هواداران باقی خواهد ماند.
فوتبال برای محمد عباسزاده به پایان رسید، اما قصه او در قلب سکوها تمام نمیشود. مهاجمی که با شماره ۳۳ برای پرشورها جنگید و با پیراهن نساجی عشق ورزید، از زمین مسابقه خداحافظی کرد؛ در حالی که نامش همچنان با احترام، احساس و خاطراتی ماندگار بر زبانها جاری خواهد بود.
