عدالت گزینشی یا انضباط واقعی؟
عدالت گزینشی یا انضباط واقعی؟
در روزهایی که ورزش ایران همواره به‌عنوان عرصه‌ای برای همبستگی ملی و رقابت سالم مطرح می‌شود، صدور رأی اخیر کمیته انضباطی علیه باشگاه تراکتور بار دیگر سوال‌های جدی درباره عدالت و شفافیت در فوتبال کشور را به صدر توجه افکار عمومی در آذربایجان بازگرداند. باشگاهی که هوادارانش به شکل گسترده و پرشور، هویت و عشق خود را به ورزش نشان می‌دهند، این بار با محرومیت سنگین مواجه شد؛ محرومیتی که بیش از آنکه بازتاب تخلف جدی باشد، بار دیگر تبعیض و برخورد گزینشی در ورزش ایران را برجسته کرد.

به گزارش ورزش سسی، بر اساس رأی کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال، تراکتور در دیدارهای آینده جام حذفی بدون حضور تماشاگران خود خواهد بود، هواداران این تیم از همراهی تیم‌شان در دیدار مقابل پرسپولیس محروم شدند، باشگاه ملزم به پرداخت سه میلیارد تومان جریمه نقدی شد و ۱۲ لیدر این تیم نیز با محرومیت شش ماهه روبه‌رو شدند. شدت و سنگینی این رأی برای فوتبال ایران و هواداران تراکتور بی‌سابقه توصیف شده است، اما این شدت در مقایسه با پرونده‌های مشابه در ورزش کشور، سؤالات فراوانی ایجاد می‌کند.

منتقدان و کارشناسان انضباطی می‌پرسند چگونه است که هرگاه تخلف یا ناهنجاری‌ای از سوی هواداران یا نمایندگان آذربایجان رخ می‌دهد، کمیته انضباطی با سرعتی شگفت‌انگیز ورود می‌کند و احکام سنگین صادر می‌کند، اما در برابر رفتارهای مشابه یا حتی شدیدتر علیه سایر باشگاه ها، واکنشی فوری و بازدارنده مشاهده نمی‌شود؟

نمونه‌های متعددی از این برخوردهای گزینشی وجود دارد. در فصل گذشته، بازیکنانی مانند نوامیس بیرانوند و خلیل زاده در بازی‌های فصل پیش، هدف شدیدترین توهین‌ها قرار گرفتند، و حتی باران سنگ و اشیاء پرتابی هواداران پرسپولیس نیز با گذشت فدراسیون مواجه شد، اما هیچ محرومیت فوری یا جریمه سنگینی برای این باشگاه اعمال نشد. این در حالی است که در پرونده تراکتور، سنگین‌ترین رأی تاریخ برای باشگاه و هواداران صادر شد.

نمونه دیگری که نشان‌دهنده نابرابری در برخوردهاست، اتفاقات رخ داده در سیرجان است؛ جایی که اعضای تیم فوتسال مس سونگون ورزقان نه تنها مورد ضرب و شتم قرار گرفتند، بلکه با احکام انضباطی و جریمه مواجه شدند، در حالی که آن‌ها قربانی اصلی اتفاق بودند. این تناقض در برخورد با پرونده‌های مشابه، پرسشی جدی درباره شفافیت، عدالت و استقلال کمیته انضباطی ایجاد می‌کند.

همچنین، نباید فراموش کرد که بازیکنان ملی مانند کریم باقری، با ارزشی بسیار بالاتر از قومیت یا تعلقات منطقه‌ای، بارها با احترام و تقدیر مواجه شده‌اند، در حالی که نمایندگان آذربایجان در طول تاریخ اخیر، همواره هدف توهین‌های آشکار قرار گرفته‌اند، اما بازخوردی متناسب و قاطع دریافت نکرده‌اند. این مقایسه نشان می‌دهد که گاهی ارزش‌های فوتبالی و اخلاقی در تصمیم‌گیری‌ها قربانی نگاه‌های سلیقه‌ای و تبعیض‌آمیز می‌شوند.

هواداران و اهالی ورزش آذربایجان، مردمی که همواره در طول تاریخ مدرن ایران، از جمله در هشت سال دفاع مقدس، در صف نخست دفاع از کشور حضور داشته‌اند و بارها مورد تقدیر رهبری کشور قرار گرفته‌اند، امروز با صدای بلند مطالبه عدالت انضباطی می‌کنند؛ عدالت واقعی، نه عدالت گزینشی که فقط به یک منطقه و یک تیم اعمال شود و تخلفات دیگر نادیده گرفته شود.

پرسش اصلی هنوز پابرجاست: آیا کمیته انضباطی، همان‌طور که با قاطعیت علیه تراکتور رأی صادر کرده، توان آن را دارد که با توهین‌ها و رفتارهای مشابه علیه سایر باشگاه ها نیز برخوردی فوری، شفاف و بازدارنده انجام دهد، یا اینکه این احساس تبعیض همچنان سایه خود را بر فضای ورزش کشور خواهد افکند؟

صدور این رأی سنگین علیه تراکتور، اگرچه نشان‌دهنده جدیت کمیته انضباطی در برخورد با تخلفات است، اما هم‌زمان یادآور ضرورت اصلاح رویه‌ها و شفاف‌سازی قوانین انضباطی است تا عدالت ورزشی برای همه، بدون نگاه تبعیض‌آمیز، برقرار شود. ورزش ایران در مسیر توسعه و حرفه‌ای شدن نیازمند استانداردهایی است که همه تیم‌ها و همه هواداران، فارغ از منطقه و قومیت، از آن بهره‌مند شوند؛ تنها در این صورت است که عدالت واقعی به عنوان یکی از ارکان اصلی ورزش و جامعه محقق خواهد شد.

  • نویسنده : امین صفوت