بازگشت تراکتور به لیگ برتر تنها به معنای صعود یک تیم از دسته پایینتر نبود. این بازگشت، آغاز تحولی بزرگ در فضای فوتبال ایران به شمار میرفت. در شرایطی که سالها فوتبال کشور تحت تأثیر دو قطب سنتی استقلال و پرسپولیس قرار داشت، حضور تراکتور با پشتوانه میلیونها هوادار، فضای تازهای را به فوتبال ایران تزریق کرد. فراز کمالوند از همان روزهای نخست حضور دوباره در لیگ برتر بارها از ظرفیت عظیم هواداری تراکتور و تأثیرگذاری این باشگاه در فوتبال ایران سخن میگفت؛ اظهاراتی که در آن زمان شاید برای بسیاری قابل باور نبود.
اما تنها یک یا دو فصل کافی بود تا واقعیت خود را نشان دهد. حضور گسترده هواداران تراکتور در ورزشگاه یادگار امام (ره) تبریز، خلق صحنههای کمنظیر در فوتبال ایران و حمایت همهجانبه تیتیها از تیم محبوب خود، به سرعت جایگاه ویژه تراکتور را در فوتبال کشور تثبیت کرد. تیمی که از همان سالهای نخست بازگشت به لیگ برتر، به یکی از مدعیان جدی کسب عنوان قهرمانی تبدیل شد و بارها تا آستانه فتح جام پیش رفت.
در مسیر رشد و پیشرفت تراکتور، نخستین جام بزرگ تاریخ باشگاه نیز به دست آمد. سرخپوشان تبریزی در فصل ۹۳-۱۳۹۲ و در بیستوهفتمین دوره رقابتهای جام حذفی فوتبال ایران، با هدایت تونی اولویرا موفق شدند نخستین قهرمانی تاریخ خود را کسب کنند. تراکتور در دیدار نهایی که روز ۲۵ بهمن ۱۳۹۲ برگزار شد، با تک گل سعید دقیقی برابر مس کرمان به پیروزی یک بر صفر دست یافت تا نخستین جام رسمی تاریخ باشگاه را بالای سر ببرد و نام خود را در فهرست قهرمانان فوتبال ایران ثبت کند.
با این حال، یکی از تلخترین و در عین حال مهمترین نقاط عطف تاریخ باشگاه در ۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۹۴ رقم خورد؛ روزی که تراکتور در دیداری که بعدها به «جمعه سیاه فوتبال آذربایجان و ایران» شهرت یافت، از رسیدن به عنوان قهرمانی لیگ برتر بازماند. اتفاقی که همچنان در حافظه تاریخی هواداران این باشگاه باقی مانده و بسیاری از تراکتوریها معتقدند تیمشان در آن روز به واسطه اشتباهات داوری و اتفاقات جنجالی از دستیابی به عنوان قهرمانی محروم شد.
با وجود این ناکامی، تراکتور و هوادارانش هرگز از مسیر خود عقبنشینی نکردند. در سال ۱۳۹۷ با ورود محمدرضا زنوزی مطلق به عنوان مالک باشگاه، تراکتور وارد مرحله جدیدی از حیات خود شد و به عنوان یکی از مهمترین باشگاههای خصوصی فوتبال ایران به مسیر توسعه و سرمایهگذاری ادامه داد.
این روند در سال ۱۳۹۹ نیز با کسب یک افتخار دیگر همراه شد. تراکتور در ۱۳ شهریور ۱۳۹۹ با هدایت ساکت الهامی موفق شد دومین قهرمانی خود در جام حذفی فوتبال ایران را به دست آورد و بار دیگر توانایی خود در فتح رقابتهای داخلی را به نمایش بگذارد.
در طول این سالها مربیان متعددی روی نیمکت تراکتور نشستند؛ از فراز کمالوند و رسول خطیبی گرفته تا امیر قلعهنویی، تونی اولویرا، جورج لیکنز، مجید جلالی، پاکو خمز، جان توشاک، محمدتقی تقوی، ساکت الهامی و بسیاری دیگر. نسلها آمدند و رفتند، اما آنچه همواره پابرجا ماند، حضور تیتیها بود؛ هوادارانی که به واسطه حمایت بیوقفه و شور مثالزدنی خود، لقب «پرشورهای فوتبال ایران» را به دست آوردند.
سرانجام انتظار طولانی هواداران تراکتور پس از ۱۵ سال حضور دوباره در لیگ برتر به پایان رسید. تیم فوتبال تراکتور در ۱۲ اردیبهشت ماه سال ۱۴۰۴ با هدایت دراگان اسکوچیچ موفق شد برای نخستین بار عنوان قهرمانی لیگ برتر فوتبال ایران را کسب کند؛ افتخاری تاریخی که پس از ۱۵ سال از بازگشت به سطح نخست فوتبال کشور و ۵۵ سال پس از تأسیس باشگاه به دست آمد و نام تراکتور را برای همیشه در فهرست قهرمانان لیگ برتر ثبت کرد.
این پایان تاریخسازی سرخپوشان تبریزی نبود.
اکنون در هفدهمین سالگرد بازگشت تاریخی تراکتور به لیگ برتر، ۱۸ خرداد همچنان یادآور روزی است که مسیر باشگاه تغییر کرد؛ روزی که آغازگر دورانی تازه برای فوتبال آذربایجان و ایران شد. مسیری که از صعود به لیگ برتر در سال ۱۳۸۸ آغاز شد، با قهرمانی جام حذفی در سالهای ۱۳۹۲ و ۱۳۹۹، خصوصی شدن باشگاه در سال ۱۳۹۷، فتح لیگ برتر در سال ۱۴۰۴ و کسب سوپرجام در همان سال ادامه یافت و امروز نیز با حمایت قاطع تیتیها تداوم دارد.
تاریخنویسی پرشورهای فوتبال ایران همچنان ادامه دارد؛ هوادارانی که در تمام این سالها، فارغ از نتایج و تغییر نسلها، مهمترین سرمایه باشگاه باقی ماندند و نام تراکتور را به یکی از تأثیرگذار ترین پدیدههای تاریخ فوتبال ایران تبدیل کردند.
