چرا کسی صدای فوتبال مس را نمی‌شنود؟
چرا کسی صدای فوتبال مس را نمی‌شنود؟
تیم فوتبال مس سونگون در چارچوب هفته شانزدهم رقابت‌های لیگ یک فوتبال کشور، در حالی در تبریز میزبان تیم مس شهربابک بود که این دیدار در نهایت با شکست یک بر صفر نماینده آذربایجان شرقی به پایان رسید. شکستی که اگرچه در ظاهر تنها سه امتیاز را از مس سونگون گرفت، اما در باطن، پرده از واقعیت‌های نگران‌کننده‌تری درباره وضعیت فوتبال این باشگاه برداشت؛ تیمی که در مقایسه با فوتسال و والیبال مس سونگون، بیش از هر زمان دیگری به «فرزند ناتنی» این مجموعه شباهت پیدا کرده است.

به گزارش ورزش سسی، نگاهی به ترکیب مس سونگون نشان می‌دهد این تیم متشکل از بازیکنان بومی، جوان و باانگیزه تبریز و آذربایجان است؛ بازیکنانی همچون حسین فلاحیان، علی نظری، علی نجفی، ماهان احمدزاده، مهدی حقیقت و مهدی فرجپور و همچنین میثم نامور و محمد مسلمی‌پور که در نیمه دوم به میدان آمدند و با تمام توان برای نام مس سونگون و فوتبال این منطقه جنگیدند. این نفرات با تعصب، انرژی و انگیزه بالا، بارها نشان داده‌اند از ظرفیت فنی مناسبی برای رشد و موفقیت برخوردارند.

با این حال، جایگاه فعلی مس سونگون در جدول لیگ یک، تناسبی با کیفیت فنی این تیم ندارد. قرار گرفتن در رده هفدهم جدول هجده‌تیمی و حضور در منطقه سقوط، بیش از آنکه حاصل ضعف فنی باشد، نتیجه مستقیم کمبود حمایت، بی‌توجهی و نبود پشتوانه مدیریتی است. در چنین شرایطی، این پرسش جدی مطرح می‌شود که چرا مدیران باشگاه مس سونگون، از جمله نقی نصیری رئیس هیأت‌مدیره و محسن آقاپور سرپرست مدیرعاملی، حمایت عملی و مؤثری از تیم فوتبال انجام نمی‌دهند.

این بی‌توجهی زمانی بیشتر به چشم می‌آید که تیم فوتسال مس سونگون در لیگ برتر در آستانه قهرمانی قرار دارد و تنها یک امتیاز با صدر جدول فاصله دارد و از سوی دیگر، تیم والیبال این باشگاه نیز در لیگ یک کشور صدرنشین گروه خود است. این مقایسه ناخواسته، فوتبال مس سونگون را در موقعیتی ناعادلانه قرار داده و این ذهنیت را تقویت می‌کند که مشکلات این تیم عملاً نادیده گرفته شده است.

البته مسئولیت حمایت از فوتبال مس سونگون تنها متوجه مدیران باشگاه نیست. رئیس هیأت فوتبال استان آذربایجان شرقی و مدیرکل ورزش و جوانان استان نیز باید در این مقطع حساس، نقش فعال‌تری ایفا کنند. تیمی که با تکیه بر بازیکنان بومی و جوانان همین شهر در لیگ یک کشور حضور دارد، نیازمند حمایت همه‌جانبه است؛ حمایتی که می‌تواند ضمن تضمین بقا در لیگ یک، مس سونگون را به پایگاهی برای پرورش استعدادهای فوتبال آذربایجان تبدیل کند.

در شرایطی که بسیاری از بازیکنان مستعد تبریزی برای کسب تجربه و پیشرفت ناچار به ترک شهر و بازی در تیم‌های دیگر می‌شوند، حفظ تیمی مانند مس سونگون در لیگ یک، فرصتی ارزشمند برای رشد استعدادها در همین منطقه فراهم می‌کند. شایعات مطرح‌شده درباره احتمال واگذاری یا فروش سهمیه این تیم به شهرهای دیگر، زنگ خطری جدی برای فوتبال تبریز است و بدون تردید با واکنش منفی افکار عمومی همراه خواهد شد.

اکنون نیم‌فصل دوم می‌تواند نقطه بازگشت فوتبال مس سونگون باشد؛ به شرط آنکه مسئولان باشگاه، هیأت فوتبال استان و اداره کل ورزش و جوانان، با حمایت واقعی از بازیکنان و کادر فنی به‌ویژه مهدی بخشی‌زاده سرمربی تیم، اجازه ندهند فوتبال مس سونگون قربانی بی‌توجهی و تصمیمات نادرست شود. مس سونگون تنها فوتسال و والیبال نیست؛ فوتبال این باشگاه نیز شایسته توجه و حمایت است، پیش از آنکه خیلی دیر شود.

  • نویسنده : امین صفوت