به گزارش ورزش سسی، در روزی که شاگردان علیرضا افضل نیاز داشتند شخصیت یک تیم مدعی را نشان دهند، مس از همان دقایق ابتدایی سردرگم، بیبرنامه و کمرمق ظاهر شد. گهرزمین با تکیه بر انسجام تیمی و استفاده هوشمندانه از ضعفهای ساختاری مس، بازی را در اختیار گرفت و در نهایت با سه گل، یکی از قاطعترین بردهای فصل را رقم زد.
اما اصل ماجرا بعد از نتیجه رقم میخورد؛ جایی که دوباره نگاهها به سمت نیمکت مس و شخص علیرضا افضل برمیگردد.
مس سونگون در سالهای اخیر تیمی نبود که برابر رقبا اینچنین فروبپاشد. این تیم سالها برای بزرگان لیگ «دردسر» بود، اما حالا همان تیمها مقابل مس ادعا میکنند، میتازند و حتی با اختلاف بالا پیروز میشوند.
و این اتفاقات، تصادفی نیست.
عملکرد افضل در بازیهای بزرگ بهوضوح نشان میدهد که مس با او صاحب شخصیت مسابقات سنگین نیست. هر بار که پای یک دیدار سرنوشتساز وسط میآید—چه مقابل حریفان مستقیم، چه در بازیهای ۶ امتیازی—تیم افضل به جای پیشرفت، دچار فروپاشی ذهنی و تاکتیکی میشود.
این شکست در سیرجان نیز ادامه همان روند تلخ است:
بازیهای بزرگ، جایی که مس سونگون باید ثابت کند مدعی است، تبدیل شدهاند به گره کور مربیگری افضل.
هواداران حالا یک پرسش مهم دارند:
چرا تیمی با این همه سرمایه، تجربه و ستاره، در بزنگاهها اینقدر ساده از هم میپاشد؟
باخت امروز تنها از دست رفتن امتیاز نبود؛ ضربهای به اعتبار سالهای اخیر مس سونگون بود. تیمی که زمانی هیچکس مقابلش بلندپروازی نمیکرد، اکنون با نمایشهایی اینچنین، راه را برای جسارت و شاخوشانهکشی رقبا باز کرده است.
اگر مس میخواهد دوباره به تیمی «هولناک» برای لیگ تبدیل شود، بازنگری جدی لازم است—و این بازنگری پیش از هر چیز باید از نیمکت آغاز شود.
