به گزارش ورزش سسی،مس سونگون در روزهای اخیر با معرفی فرهاد فخیم، اسطوره و چهره ماندگار این باشگاه، به عنوان سرمربی و همچنین انتخاب علیرضا صمیمی به عنوان مربی دروازهبانان، مسیر جدیدی را برای فصل آینده ترسیم کرده است. با این حال، برخی تحلیلها نشان میدهد که صرف حضور این دو چهره محبوب نمیتواند تضمینی برای بازگشت مس سونگون به جایگاه همیشگی خود در سطح اول فوتسال کشور باشد.
منتقدان معتقدند فرهاد فخیم و علیرضا صمیمی برای ساختن تیمی قدرتمند، نیازمند جذب مهرههای مورد نظر خود و برخورداری از اختیارات لازم در حوزه فنی هستند. در چنین شرایطی، اتکا به بازیکنان جوانی که قرار است از طریق تستهای انتخابی به ترکیب تیم اضافه شوند، نمیتواند به تنهایی پاسخگوی نیازهای تیمی باشد که سالها به عنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی شناخته میشد.
در همین راستا، عملکرد مدیریتی محمدرضا کافی، مدیرعامل باشگاه مس سونگون، و نقی نصیری، رئیس هیئتمدیره باشگاه، نیز با انتقادهایی همراه شده است. برخی معتقدند روند تصمیمگیریهای اخیر در باشگاه، بیش از آنکه در جهت تقویت جایگاه مس سونگون باشد، در مسیر عادیسازی شرایط این تیم و فاصله گرفتن آن از جایگاه یک مدعی دائمی حرکت میکند.
نمونههای مشابه در فوتبال ایران نیز پیشتر مشاهده شده است. ذوبآهن اصفهان پس از سپردن هدایت تیم به قاسم حدادیفر، بازیکن باسابقه و محبوب این باشگاه، تلاش کرد با ترکیبی از بازیکنان جوان و برخی نفرات باتجربه اما پا به سن گذاشته، مسیر جدیدی را آغاز کند. با این حال، نتایج به دست آمده نشان داد که صرف تکیه بر اعتبار و محبوبیت یک چهره باسابقه نمیتواند جایگزین برنامهریزی فنی و حمایتهای لازم در حوزه جذب بازیکن شود.
در سوی دیگر، تراکتور نیز در مقطعی با هدایت سولدو به سمت استفاده گسترده از بازیکنان جوان و برخی بازیکنان باتجربه حرکت کرد و در نهایت فصل را در رتبه سیزدهم جدول به پایان رساند. هرچند شرایط تراکتور در آن مقطع تفاوتهای اساسی با مس سونگون داشت؛ چرا که این باشگاه خصوصی و تحت مالکیت محمدرضا زنوزی مطلق قرار داشت و مدیریت آن در دوران پساکرونا ناچار به اتخاذ سیاستهای اقتصادی خاصی برای کنترل هزینهها بود.
اما پرسش اصلی درباره مس سونگون همچنان پابرجاست؛ باشگاهی که از پشتوانه صنایع مس ایران برخوردار است. منتقدان میپرسند آیا مدیران باشگاه قادر به تأمین بودجه مورد نیاز از مجموعه صنایع مس ایران نیستند؟ این در حالی است که طی سالهای اخیر تعداد تیمهای منتسب به صنایع مس در استان کرمان افزایش یافته و بودجههای قابل توجهی نیز در اختیار آنها قرار گرفته است.
در چنین شرایطی، این سؤال مطرح میشود که چرا مس سونگون باید سیاستهای صرفهجویی و کاهش هزینه را به بهای فاصله گرفتن از جایگاه تاریخی خود دنبال کند؟ تیمی که سالها نماد موفقیت و ثبات در فوتسال ایران بود، اکنون با نگرانیهایی درباره آینده فنی و مدیریتی خود مواجه شده است.
از سوی دیگر، وضعیت سایر رشتههای باشگاه نیز همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد. در شرایطی که انتظار میرود برنامههای باشگاه در بخش والیبال نیز مشخص شود، هنوز خبر قابل توجهی از آینده این تیم منتشر نشده است.
همچنین برخی ناظران با اشاره به اتفاقات فصل گذشته، یادآور میشوند که پس از صعود تیم فوتبال مس سونگون به لیگ برتر، موضوع تداوم تیمداری در لیگ دسته اول نیز مطرح شده بود و اکنون این نگرانی وجود دارد که در صورت کسب سهمیههای جدید، تصمیمات مشابهی بار دیگر در دستور کار مدیران باشگاه قرار گیرد؛ موضوعی که میتواند پرسشهای بیشتری را درباره چشمانداز مدیریتی و راهبرد توسعه ورزش قهرمانی در مس سونگون ایجاد کند.
