به گزارش ورزش سسی، پویا ملاپور و یاسر احمدزاده، دو هوادار جوان و اصالتاً اهل بناب، پس از تماشای دیدار تراکتور و پیکان در مسیر بازگشت دچار سانحه رانندگی شدند و جان خود را از دست دادند؛ حادثهای که موجی از اندوه را در میان هواداران تراکتور و جامعه ورزش استان آذربایجان شرقی ایجاد کرد.
در پی این اتفاق، واکنشهای متعددی از سوی اهالی فوتبال و مجموعههای ورزشی منتشر شد و حتی مدیرعاملان باشگاه های پرسپولیس و استقلال نیز به مدیریت باشگاه تراکتور تسلیت گفتند.
با این حال، آنچه در این میان مورد انتقاد قرار گرفته، عدم مشاهده واکنش رسمی از سوی باشگاه مس سونگون ورزقان است؛ مجموعهای که طی سالهای گذشته در مقاطع مختلف برای حضور و حمایت هواداران آذربایجانی و بهویژه هواداران تراکتور در مسابقات خود حساب ویژهای باز کرده است.
این سکوت در شرایطی بیشتر به چشم میآید که مس سونگون روز چهارشنبه ۲۸ مرداد در هفته نخست لیگ برتر فوتسال میزبان پردیس قزوین بود و این دیدار با پیروزی ۴ بر صفر نماینده آذربایجان به پایان رسید.
چرا یک پیام تسلیت ساده هم منتشر نشد؟
انتقاد اصلی متوجه نتیجه مسابقه یا مسائل فنی نیست؛ پرسش درباره یک موضوع سادهتر و انسانیتر است:
*چرا درگذشت دو جوان هوادار تراکتور، حتی به اندازه یک پیام کوتاه تسلیت، در رسانههای رسمی مس سونگون بازتاب پیدا نکرد؟
در چنین شرایطی انتظار نمیرود یک باشگاه ورزشی کار خارقالعادهای انجام دهد؛ یک پیام تسلیت، ادای احترام به خانوادههای داغدار یا حتی یادکردی کوتاه از دو جوانی که در راه بازگشت از تماشای تیم محبوبشان جان باختهاند، حداقل انتظار از یک مجموعه ورزشی و اجتماعی است.
*هواداران تراکتور؛ فقط هنگام نیاز؟
موضوع زمانی حساستر میشود که بدانیم مس سونگون در مقاطع مختلف برای ایجاد فضای حمایتی در سالن و افزایش حضور تماشاگران، از ظرفیت هواداران آذربایجانی و هواداران تراکتور نیز بهره برده است.
اکنون این پرسش مطرح میشود که اگر هواداران تراکتور در روزهای مورد نیاز مس سونگون، بخشی از جامعه مخاطبان و حامیان این باشگاه محسوب میشوند، چرا در روزی که همین جامعه عزادار است، صدایی از این باشگاه شنیده نمیشود؟
*هواداری نباید رابطهای یکطرفه باشد.
نمیتوان در روزهای مسابقه از مردم خواست به سالن بیایند، تیم را تشویق کنند و پشت سر مس سونگون بایستند، اما در روزهای تلخ و دشوار، همان هواداران را نادیده گرفت.
*انتظار برای پاسخ مس سونگون
اکنون انتظار میرود باشگاه مس سونگون ورزقان درباره این سکوت توضیح دهد.
آیا پیامی برای تسلیت درگذشت پویا ملاپور و یاسر احمدزاده منتشر شده که از نگاه افکار عمومی دور مانده است؟
اگر چنین پیامی منتشر نشده، دلیل آن چه بوده است؟
و اگر مس سونگون خود را باشگاهی متعلق به مردم آذربایجان میداند، آیا احترام به جامعه هواداری و همراهی با مردم در روزهای تلخ، نباید بخشی از مسئولیت اجتماعی این مجموعه باشد؟
این پرسشها زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که مس سونگون در آینده بار دیگر برای حضور و حمایت هواداران تراکتور و مردم آذربایجان در مسابقات خود نیازمند همراهی آنان خواهد بود.
آن روز، طبیعی است که بخشی از هواداران از خود بپرسند:
باشگاهی که در روزهای نیاز، ما را به حمایت فرا میخواند، در روز عزای ما کجا بود؟
احترام به هوادار تنها در تشویق گرفتن از او خلاصه نمیشود؛ احترام واقعی زمانی معنا پیدا میکند که باشگاه در شادی و غم جامعهای که خود را متعلق به آن میداند، کنار مردم باشد.
سکوت مس سونگون در قبال درگذشت دو هوادار جوان تراکتور، اگر واقعاً بدون واکنش رسمی بوده باشد، نیازمند توضیح است؛ چرا که برای یک باشگاه حرفهای، مسئولیت اجتماعی و احترام به انسانها نباید فقط به روزهای پیروزی و مسابقه محدود شود.
روح پویا ملاپور و یاسر احمدزاده شاد و یادشان گرامی باد.
