به گزارش ورزش سسی، شاگردان مهدی تارتار با همان سبک شناختهشده خود پا به این مسابقه میگذارند؛ سبکی که بیش از هر چیز بر نظم دفاعی، انسجام تیمی و حداقلسازی اشتباهات فردی استوار است. گلگهر تیمی است که اولویت نخست آن بستن فضاها، کاهش عمق نفوذ حریف و حفظ فاصله مناسب بین خطوط دفاع و هافبک است. همین ساختار منسجم، نفوذ به لایههای دفاعی این تیم را دشوار میکند.
استفاده از دفاع منطقهای، ایجاد پوششهای دوبل در کنارهها و حمایت مستمر هافبکهای دفاعی از مدافعان مرکزی، از ویژگیهای بارز تیمهای تحت هدایت تارتار به شمار میرود. بر همین اساس، گلگهر معمولاً از جمله تیمهایی است که بهسختی گل دریافت میکند و کمتر دچار فروپاشی ساختاری در جریان مسابقه میشود.
در فاز هجومی، نماینده سیرجان اغلب رویکردی واکنشی، بهویژه مقابل تیمهای مدعی، در پیش میگیرد. انتقال سریع از دفاع به حمله پس از توپگیری، ارسال پاسهای عمقی به پشت مدافعان و بهرهگیری از جناحین، از اصلیترین برنامههای این تیم برای رسیدن به دروازه حریف است. استفاده همزمان از مهاجمان سرعتی برای فرار در ضدحملات یا مهاجم هدف برای حفظ توپ و اضافه شدن سایر نفرات، بخشی از نقشه تاکتیکی گلگهر محسوب میشود.
دوندگی بالا، تعهد تاکتیکی و مشارکت همه بازیکنان در امور دفاعی از دیگر شاخصههای تیمهای تارتار است. حتی عناصر هجومی نیز در زمان از دست رفتن توپ موظف به بازگشت سریع و شرکت در فاز دفاعی هستند. همچنین ریسک در بازیسازی از عقب زمین به حداقل میرسد و تیم ترجیح میدهد با حداقل خطر، توپ را به مناطق امن منتقل کند.
ضربات ایستگاهی نیز یکی از سلاحهای مهم گلگهر به شمار میرود. طراحیهای تمرینشده روی کرنرها و ضربات آزاد غیرمستقیم، بهویژه در مسابقات فشرده و کمگل، میتواند معادلات بازی را تغییر دهد.
گلگهر معمولاً با آرایش ۴-۲-۳-۱ یا ۴-۴-۲ کلاسیک به میدان میرود؛ هرچند بسته به شرایط مسابقه و کیفیت بازیکنان در دسترس، تغییراتی در چیدمان ایجاد میشود. با این حال، اصول دفاعی این تیم تقریباً بدون تغییر باقی میماند.
اکنون باید دید تراکتور در خانه چه راهکاری برای عبور از ساختار منظم و ضدحملات خطرناک شاگردان تارتار در نظر خواهد گرفت؛ تقابلی که میتواند یکی از دیدارهای تعیینکننده هفته بیستوسوم باشد.
